Ein unik stad

Utskriftsvennlig versjon Tips en venn om denne saken Tips en venn om denne saken Din e-postadresse:  Mottakers e-postadresse: Din kommentar:

Å bli vurdert som aktuell for søkjarlista til Unesco er ein lang prosess. Det er allereie sju år sidan saka formelt vart reist lokalt. Og først no har Riksantikvaren konkludert med at det finst andre norske landskap og kulturminne som har langt større sjanse til å nå opp i verdssamanheng.

Å hamna på Unesco si ettertrakta liste har enorm verdi - ikkje minst i turistsamanheng. Det gjev status - og er prov på at her kan ein oppleva noko verkeleg unikt.

Eit tradisjonelt norsk fjordlandskap der både klyngjetunet, teigblandinga, steingardane og dei gamle driftsformene er tekne vare på, finn ein knapt maken til i våre dagar. Dei aller fleste stader er det halde utskifting, slik at innmarka til kvart bruk heng saman. I denne prosessen har bygningane vorte flytta bort frå fellestuna – til eigne tun på kvar gard.

Klyngjetuna var den norske varianten av den mellom-europeiske landsbyen. Her budde folk tett i tett. Våningshusa låg midt i tunet, medan florar og løer låg i utkanten - mot bøen. Og nettopp det at ein finn liknande buformer andre stader i Europa, gjer at Havråtunet ikkje er svært spesielt i eit globalt perspektiv. Men i norsk samanheng er det få stader som kan samanliknast med det klyngjetunet og gardslandskapet som Osterøy kan by på.

Problemet er at så få kjenner til det - og får oppleva det. Havråtunet har potensial til å bli ein stor turistattraksjon på Vestlandet, men då må staden marknadsførast - og leggjast mykje betre til rette for publikum. Vi veit at det lenge har vore arbeidd med planar for dette. Spørsmålet er om dei nokon gong vil bli realiserte.